عوام سیب زمینی خور

به شخصه دلم نمیخواد اگه اتفاق خواسته و یا ناخواسته ای افتاد و مردم

زندگی تموم شده م مثل زندگی یه گاو بوده باشه

که فقط میخوره و میخوابه و اخرشم میمیره و یا کشته میشه

الان هر جوری حساب میکنم اون تفاووته نیست

این زندگی اکثر ماهاست

ماهایی که یه مشت بی وجودیم

که نهایت جنبش و اعتراضمون به مجازی ختم میشه و بعضا حتی جرات اعتراض تو فضای مجازی ( حتی با اکانت فیک ) هم نداریم

یه جامعه ی مریض که ابی ازش گرم نمیشه

استبداد رو میبینیم

فساد سیستماتیک رو میبینیم

بیکاری و فقر رو

ظلم سیستم قضایی رو

بحران محیط زیست رو

صنعت نیمه تعطیل رو

جنایت های داخل و خارج از کشور رو و . . .

باز میشینیم دور هم دوباره از بدبختیا و مصیبتا و دزدیا و جنایتای سیستم حرف میزنیم

اما اعتراض نه

اخه میترسیم از کار اخراج بشیم

ستاره دار بشیم

بازداشت بشیم

دو دستی چسبیدیم به زندگی ای که مفت نمی ارزه

مردن شاید بدترین نتیجه ی اعتراض به این حکومت باشه

اما ما که قبل از مرگمون زندگی نمیکنیم دیگه این زنده بودن چه ارزشی داره ؟

زنده بودنی که سبک زندگیتو بهت تحمیل میکنن چه ارزشی داره ؟

همش شکنجه و تحقیره که

اعتراض و گرفتن حقمونو محول کردیم به دیگران

و منتظر لقمه اماده ایم

ادمای ترسویی که با همه ی اتفاق ها منتظرن بقیه یه کاری بکنن

نهایتش هم اینه که هم دوست دارن و هم تشویق میکنن بقیه رو

ولی خودشون ؟ هیچ

فقط همین در حد حرف

وقتی نوبت عمل میشه جا میزنن

دنبال مقصر و بهونه میگردن و توجیه میکنن

حکومت بی تفاووت نسبت به مردم و مشکلاتشون و بدتر از اون

مردمی که میترسه و بیتفاووت شده نسبت به خیلی چیزا . بی لیاقت و گوهه .

فقط نفع شخصی و خایه مالی و زیر اب زنی

اینه که انقدر مفلوکیم

از جنایت و فساد و بیکاری و فقر و ظلم و بحران و ... که بگذریم

میرسیم به جنایتهای خاموش

.

.

.

hot page...